a (107)

KUMDAN KALELER

By Tuncay Büyükdişli, 2 Haziran 2015

KUMDAN KALELER

 

Sırtını yasladığın;

Öylesine gösterişli ve güçlü kalelerin vardı

Öyle güveniyordun ki onlara;

Sormayın gitsin

 

Kalelerin heybetinden ve büyüklüğünden,

Güvende sanıyordun kendini,

İlk dalga gelmeden önce.

Dünyanın her halinde işte;

Sığınıp,

Onlara sırtını verebilirdin

Ne de olsa kocaman kalelerdi.

 

Bir gün çok yaslanmışsın,

Baktın kalelerin kumdanmış

Heybetli kalelerin sadece gösterişten olduğunu

İlk dalga geldiğinde öğrendin,

Bu kadarmış kudreti.

 

Devrilip gidiverdi kalelerin

Ufak ufak tepeciklere dönüşüverdi

Ayağınla tepecikleri dağıttın

Dümdüz geniş ve güzel ovalar oluştu

Günün en güzel ışığı buralardan geçecek

Ilık rüzgârlar öpecek,

Bereketlenecek ve güçlenecek toprakların

Ne ekersen onu biçeceksin.

 

Şimdi;

Daha hoşnut olmalısın kendinden,

Daha barışık ve mutlu.

Güçlüsün üstelik,

Bak ayakların yere basıyor,

Gerçekliğine inanmalısın onların.